Dünya genelinde kültürler dillerini, seslerini ve yaşadıkları mekanları kaybediyor. UC-CIPO bunu tersine çevirmek için var: her kültürü tanımak, kimliğini korumak ve sınırların ve zamanın elinden alıp almayacağı kalıcı bir yer vermek için.
Kısa versiyonu, bunun neden önemli olduğunu anlamak isteyenler için.
Para en üstte kalır. Kamu ve özel kültürel finansman çoğunlukla büyük şehirlerdeki kurumlara gidiyor, topluluklara değil. Bu model kırk yıldır devam ediyor.
Yatırım yapımcılardan uzaklaşır. Bu paranın daha fazlası artık ekonomi, üniversiteler ve araştırma yoluyla akıyor, kültürü gerçekten yaratan ve taşıyan insanlara değil.
Yerel haberler ölüyor. Bağımsız ve yerel gazeteler kapanıyor. Sadece Amerika Birleşik Devletleri yaklaşık 3.500 gazete kaybetti ve yaklaşık 50 milyon kişi artık çok az veya hiç yerel haber sahibi değil.
Bağımsız medya her yerde baskı altında. Basın özgürlüğü yirmi beş yılın en düşük seviyesinde, sadece Batı'da değil, dünyanın her bölgesinde azalıyor.
Topluluk alanları kapanıyor. Taban mekanları ve kültürel alanlar kapılarını kapatırken, en büyük oyuncular rekor gelir bildiriyor.
Topluluklar kendi topluluklarını inşa ediyor. Topluluklar kendi medyalarını yaratarak yanıt veriyor, kendi sahipleri ve bu işe yarıyor. İşte tam olarak inşa edilen United Cultures şey bu.
Bu uzak bir risk değil. Şu anda, her bölgede, ölçülüp belgelenmiş şekilde gerçekleşiyor.
Kültürler modern sınırlar içinde sığmaz ve sınır hareket ettiğinde bitmezler. Memleketinden yerinden edilmiş bir kültür hâlâ aynı kültürdür.
Tek bir kültür, aynı anda birçok ülke ve bölgede yaşayabilir. UC-CIPO Bir kez kaydeder, halkının yaşadığı her yere bağlı olarak, haritadaki çizgilerle bölünmez.
İmparatorluklar yükselir ve çöker, sınırlar yeniden çizilir. Kayıtlı bir kültür, hangi devletin topraklarını yönetirse yönetsin, kimliğini ve kalıcı kaydını korur.
Bir topluluk çatışma veya göç nedeniyle dağıldığında, üyeleri kültürün taşıyıcıları olarak kalır. Yerinden edilme, aidiyeti silmez ve UC-CIPO halkı nerede olursa olsun kültürü tanır.
Bir ülke bir kültür değildir. Bir ülke, onlarca ya da yüzlerce farklı kültüre sahip olabilir ve bunların birçoğu kimse tarafından tanınmaz.
Hindistan, Nijerya, Endonezya ve Papua Yeni Gine gibi ülkelerin her biri yüzlerce kültür ve dile sahiptir. Her biri korunmaya değer tam bir kimliğe sahiptir.
Alt ulusal, bölgesel, yerli, azınlık ve diaspora kültürleri eşit konuma UC-CIPOsahiptir. Bir kültürün tanınması için büyük veya güçlü olması gerekmez.
Bir kültür, sadece bir hükümet aracılığıyla değil, kendi topluluğu aracılığıyla da kayıt olabilir UC-CIPO . Topluluk kendi kültürünün sahibidir; bir bakanlık bunu onaylayabilir, ama sahip değildir.
Tehlikenin en büyük olduğu yerde koruma önce gelir.
Dili ciddi şekilde tehlike altında olan veya sadece az sayıda yaşlı tarafından konuşulan kültürler, miraslarını kaybolmadan önce kaydedip kaydetme öncelikli destek alır.
Savaş veya zorunlu göç nedeniyle köklerinden koparılan topluluklar önceliklendirilir, böylece kimlik anavatanın korunamasa bile korunur.
Bir kez kaydedildikten sonra, bir kültürün unsurları UC Zinciri'ne sabitlenir: topluluk dağılmasına rağmen değiştirilemeyen veya silinemeyen kalıcı bir kayıt.
