Na całym świecie kultury tracą swoje języki, głos i przestrzenie, w których żyją. UC-CIPO Istnieje po to, by to odwrócić: by rozpoznać każdą kulturę, chronić jej tożsamość i dać jej trwałe miejsce, którego granice i czas nie mogą jej odebrać.
Krótka wersja, dla każdego, kto chce zrozumieć, dlaczego to ma znaczenie.
Pieniądze zostają na szczycie. Publiczne i prywatne finansowanie kultury trafia głównie do dużych instytucji w dużych miastach, a nie do społeczności. Ten schemat utrzymuje się od czterdziestu lat.
Finansowanie odpływa od twórców. Większa część tych pieniędzy trafia teraz przez gospodarkę, uniwersytety i badania, zamiast do osób, które faktycznie tworzą i niosą kulturę.
Lokalne wiadomości umierają. Niezależne i lokalne gazety są zamykane, w samych Stanach Zjednoczonych stracono około 3,5 tysiąca gazet, a około 50 milionów ludzi ma teraz niewiele lub wcale lokalnych wiadomości.
Niezależne media są pod presją wszędzie. Wolność prasy jest na najniższym poziomie od dwudziestu pięciu lat, malejąc w każdym regionie świata, nie tylko na Zachodzie.
Przestrzenie społecznościowe są zamykane. Lokale oddolne i przestrzenie kulturalne zamykają swoje drzwi, podczas gdy najwięksi gracze zgłaszają rekordowe dochody.
Społeczności budują własne. Społeczności reagują, tworząc własne media, które są własnością siebie, i to działa. Dokładnie United Cultures to się buduje.
To nie jest odległe ryzyko. Dzieje się to teraz, w każdym regionie, mierzone i udokumentowane.
Kultury nie mieszczą się w nowoczesnych granicach i nie kończą się, gdy granica się przesuwa. Kultura wyparta z ojczyzny pozostaje tą samą kulturą.
Jedna kultura może żyć jednocześnie w wielu krajach i regionach. UC-CIPO rejestruje ją raz, powiązaną z każdym miejscem, gdzie mieszkają jej mieszkańcy, a nie podzieloną liniami na mapie.
Imperia powstają i upadają, a granice są przeznaczane. Zarejestrowana kultura zachowuje swoją tożsamość i trwały zapis, niezależnie od tego, które państwo obecnie rządzi jej ziemią.
Gdy społeczność jest rozproszona przez konflikt lub migrację, jej członkowie pozostają nosicielami kultury. Wysiedlenie nie wymazuje przynależności i UC-CIPO uznaje kulturę tam, gdzie są jej ludzie.
Kraj to nie kultura. Jeden kraj może posiadać dziesiątki lub setki odrębnych kultur, z których wiele nie jest uznawanych przez nikogo.
Narody takie jak Indie, Nigeria, Indonezja i Papua-Nowa Gwinea mają setki kultur i języków. Każdy z nich posiada pełną tożsamość wartą ochrony.
Kultury subnarodowe, regionalne, rdzenne, mniejszościowe i diasporowe mają równe miejsce w UC-CIPO. Kultura nie musi być duża ani potężna, aby zostać uznaną.
Kultura może się rejestrować UC-CIPO poprzez własną społeczność, nie tylko przez rząd. Wspólnota jest właścicielem swojej kultury; ministerstwo może ją zatwierdzić, ale nie jest jej właścicielem.
Tam, gdzie zagrożenie jest największe, ochrona jest najważniejsza.
Kultury, których język jest poważnie zagrożony lub używany przez niewielką liczbę starszych osób, otrzymują priorytetowe wsparcie w rejestracji i rejestrowaniu swojego dziedzictwa zanim zostanie ono utracone.
Priorytetem są społeczności wykorzenione przez wojnę lub przymusową migrację, tak aby tożsamość była zachowana nawet wtedy, gdy ojczyzna nie może być zachowana.
Po rejestracji elementy kultury są zakotwiczone w łańcuchu UC: trwałym zapisie, którego nie można zmienić ani usunąć, nawet jeśli społeczność się rozprosi.
