Over de hele wereld verliezen culturen hun talen, hun stem en de ruimtes waar ze leven. UC-CIPO Bestaat om dit om te keren: om elke cultuur te erkennen, haar identiteit te beschermen en haar een permanente plek te geven die grenzen en tijd niet kunnen afnemen.
De korte versie, voor iedereen die wil begrijpen waarom dit belangrijk is.
Het geld blijft bovenaan. Publieke en private culturele financiering gaat voornamelijk naar grote instellingen in grote steden, niet naar gemeenschappen. Dit patroon houdt al veertig jaar stand.
De financiering stroomt weg van makers. Meer van dat geld stroomt nu door de economie, universiteiten en onderzoek, in plaats van naar de mensen die de cultuur daadwerkelijk creëren en dragen.
Lokaal nieuws sterft uit. Onafhankelijke en lokale kranten sluiten. Alleen al de Verenigde Staten zijn ongeveer 3.500 kranten kwijtgeraakt, en ongeveer 50 miljoen mensen hebben nu weinig tot geen lokaal nieuws.
Onafhankelijke media staan overal onder druk. De persvrijheid is op het laagste niveau in vijfentwintig jaar en neemt af in elke regio van de wereld, niet alleen in het Westen.
Gemeenschapsruimtes sluiten. Grassroots-locaties en culturele ruimtes sluiten hun deuren, terwijl de grootste spelers recordinkomsten rapporteren.
Gemeenschappen bouwen hun eigen werk. Gemeenschappen reageren door hun eigen media te creëren, eigendom van hen, en het werkt. Dit is precies wat United Cultures er wordt opgebouwd.
Dit is geen ver risico. Het gebeurt nu, in elke regio, gemeten en gedocumenteerd.
Culturen passen niet binnen moderne grenzen en eindigen niet wanneer een grens verschuift. Een cultuur die uit haar thuisland is verdreven, blijft dezelfde cultuur.
Een enkele cultuur kan in meerdere landen en regio's tegelijk leven. UC-CIPO registreert het één keer, verbonden met elke plek waar haar volk woont, niet verdeeld door lijnen op een kaart.
Rijken rijzen en vallen en grenzen worden opnieuw getrokken. Een geregistreerde cultuur behoudt haar identiteit en haar permanente registratie, ongeacht welke staat nu haar land bestuurt.
Wanneer een gemeenschap wordt verspreid door conflict of migratie, blijven haar leden dragers van de cultuur. Verplaatsing wist het verbondenheid niet uit en UC-CIPO erkent de cultuur waar haar mensen zich ook bevinden.
Een land is geen cultuur. Eén land kan tientallen of honderden verschillende culturen herbergen, en velen daarvan worden door niemand erkend.
Landen zoals India, Nigeria, Indonesië en Papoea-Nieuw-Guinea bezitten elk honderden culturen en talen. Elk van hen heeft een volledige identiteit die het waard is om te beschermen.
Subnationale, regionale, inheemse, minderheids- en diasporaculturen hebben een gelijke status in UC-CIPO. Een cultuur hoeft niet groot of krachtig te zijn om erkend te worden.
Een cultuur kan zich registreren UC-CIPO via haar eigen gemeenschap, niet alleen via een overheid. De gemeenschap bezit haar cultuur; een ministerie kan haar onderschrijven, maar niet eigenaar.
Waar het gevaar het grootst is, komt bescherming eerst.
Culturen waarvan de taal ernstig bedreigd is of slechts door een klein aantal ouderen wordt gesproken, krijgen prioriteit bij het registreren en vastleggen van hun erfgoed voordat het verloren gaat.
Gemeenschappen die door oorlog of gedwongen migratie zijn ontworteld, krijgen prioriteit, zodat die identiteit behouden blijft, zelfs wanneer het vaderland dat niet kan.
Eenmaal geregistreerd zijn de elementen van een cultuur verankerd in UC Chain: een permanent record dat niet kan worden aangepast of verwijderd, zelfs als de community uiteenvalt.
