Het Achaemenidische Rijk, 6e tot 4e eeuw v.Chr.
Persepolis werd gebouwd als een monumentale ceremoniële hoofdstad, die de enorme reikwijdte en architectonische verfijning van het rijk tentoonstelde, Werelderfgoed.
United Cultures CENTRUM IRAN
DE ARCHITECTUUR VAN IRAN DE INSPIRATIE
Het blauwdruk zegt wat het gebouw moet bevatten. Hier krijgt het zijn vorm: de architectuur van Iran zelf, zijn eigen gebouwen, materialen en tradities, de referentie van waaruit het ontwerpteam werkt om het centrum van Iran onmiskenbaar tot het zijne te maken.
PERSEPOLIS · UNESCO
Oude Perzische keizerlijke architectuur.
ISFAHAN · UNESCO Werelderfgoed
Perzische islamitische architectonische meesterschap.
DE WOESTIJN
Passieve koeltechniek, eeuwenoud.
Persepolis, de ceremoniële hoofdstad van het oude Achaemenidische Perzische Rijk dat rond 518 v.Chr. werd gebouwd, toont monumentale stenen zuilenzalen, uitgebreide reliëfs met tribuut van delegaties uit het hele rijk, en geavanceerde architectonische techniek, een Werelderfgoedlocatie die een van de grote architectonische prestaties van de oudheid vertegenwoordigt. Perzische islamitische architectuur, ontwikkeld in de daaropvolgende eeuwen, bracht de buitengewone turquoise en blauw betegelde koepels en iwans van het Naqsh-e Jahan-plein in Isfahan voort, een van de grootste en architectonisch meest architectonisch uitgevoerde openbare pleinen ooit gebouwd, eveneens werelderfgoed.
De karakteristieke Perzische windvanger, de badgir, koelt gebouwen door natuurlijke ventilatie in het woestijnklimaat, en de koepelvormige bazaararchitectuur van historische Perzische steden vertegenwoordigen verfijnde premoderne milieutechniek. Het Iraanse tuinontwerp, de chahar bagh vierdelige ommuurde tuin met waterkanalen, beïnvloedde de tuinarchitectuur diepgaand van Mogol-India tot Spanje en drukte het paradijs uit via architectonische en landschapsvorm.
Voor het Iran-centrum in Teheran heeft de architect de monumentale zuilhal van Persepolis, de turquoise betegelde koepel en iwan van Isfahan, de windvangende badgir-toren en de chahar bagh-tuintraditie om uit te putten.
Persepolis werd gebouwd als een monumentale ceremoniële hoofdstad, die de enorme reikwijdte en architectonische verfijning van het rijk tentoonstelde, Werelderfgoed.
Voortdurende ontwikkeling van de Perzische architectuurtraditie vóór de islamitische verovering.
Er ontwikkelde karakteristieke moskee-, madrasa- en paleisvormen met turkooise tegels, uitgebreide muqarnas-gewelven en de iwan.
Isfahan ontwikkelde zich tot een belangrijke hoofdstad, waarbij het Naqsh-e Jahan-plein het hoogtepunt van de Perzisch-islamitische stedelijke en architectonische planning en het werelderfgoed vertegenwoordigt.
Teheran ontwikkelde zich tot de hoofdstad van de 20e en 21e eeuw, naast uitgebreide bewaring van oud en islamitisch architectonisch erfgoed in het hele land.
De monumentale zuilzalen van Persepolis en reliëfs zijn met trappen uitgehouwen.
Traditionele Perzische woon- en burgerbouw.
Uitgebreide turkooise, blauwe en polychrome decoraties op moskeeën en paleizen uit de islamitische tijd.
De badgirtoren koelt interieurs door natuurlijke luchtstroom in het woestijnklimaat van Iran.
Het Apadana-paleis van Persepolis, dat de ambitie van de oude Perzische keizerlijke architectuur toont.
De moskeeën van Isfahan, een bepalend kenmerk van de Perzisch-islamitische religieuze architectuur.
Een gewelfde rechthoekige ruimte opent aan één zijde en omlijst de ingangen naar moskeeën en madrasa's.
Badgir-torens zorgen voor passieve koeling in het hete woestijnklimaat van Iran.
Een vierdelige ommuurde tuin met waterkanalen die het paradijs uitdrukken via landschapsarchitectuur.
Een meesterwerk van de Perzische islamitische architectuur uit het Safavidische tijdperk op het Naqsh-e Jahan-plein, werelderfgoed.
Beroemd om zijn buitengewone koepel- en tegelwerk.
Dit weerspiegelt Iran's oude zoroastrische religieuze erfgoed.
De ceremoniële hoofdstad van het oude Achaemenidische Rijk, Werelderfgoed.
Een van de grootste en architectonisch meest betekenisvolle openbare pleinen ooit gebouwd, is Werelderfgoed.
Een belangrijk koninklijk paleiscomplex uit de Qajar-periode, Werelderfgoed.
Georganiseerd rond een centrale tuin of zwembad, met een windvanger die koelt.
Met windvangende torens voor natuurlijke klimaatbeheersing.
Dit weerspiegelt de historische architectonische verfijning van de stad.
Oude verdedigings- en ceremoniële architectuur.
Een belangrijke historische vestingstad van leemstenen, Werelderfgoed.
Ze komen voor in verschillende oude en middeleeuwse Perzische steden.
Referentie: Wikipedia, Perzische architectuur, de inspiratiebank van de architect, één per land.
