Urartu
Het fort van Erebuni, 782 v.Chr., op de heuvel van Jerevan, en de citadellen rond het Vanmeer.
United Cultures CENTRUM ARMENIË
DE ARCHITECTUUR VAN ARMENIË DE INSPIRATIE
Het blauwdruk zegt wat het gebouw moet bevatten. Hier krijgt het zijn vorm: de architectuur van Armenië zelf, zijn eigen gebouwen, materialen en tradities, de referentie van waaruit het ontwerpteam werkt om het Armenië-centrum onmiskenbaar tot zijn eigen te maken.
ECHMIADZIN · 301
Centraal plan, trommel en kegel, in tuff.
JEREVAN · 1924 · TAMANIËR
Radiaal plan en tuffe colonnades.
DE KHACHKAR
Op elke deur is steen gebeeldhouwd.
Armenië bouwt in steen en doet dat sinds Urartu. De Armeense kerk, uit de 4e eeuw, is het grote architectonische geschenk van het land: centraal gepland, koepeld op een trommel, gebouwd van vulkanisch tufsteen in roze, zwart en grijs, met gebeeldhouwde kruisstenen, khachkars, aan de deuren. Echmiadzin, Geghard in de rots uitgehouwen, Haghpat en Sanahin, en de ruïnes van Zvartnots zijn Werelderfgoedlocaties.
Jerevan is een stad van roze tufsteen, in 1924 aangelegd door Alexander Tamanian op een radiaal plan en gebouwd gedurende de Sovjetdecennia met monumentale zuilengalerijen, de Opera en de Cascade. De bergdorpen zijn gebouwd in steen met platte aarden daken.
Voor het Armenië-centrum in Jerevan heeft de architect de koepelkerk op zijn trommel, de khachkar, de roze tufmuur en het Tamanische Jerevan om uit te putten.
Het fort van Erebuni, 782 v.Chr., op de heuvel van Jerevan, en de citadellen rond het Vanmeer.
De kathedraal van Echmiadzin uit 301, herbouwd in 483; de koepelkerken van Hripsime en Gayane; de drielaagse rotonde van Zvartnots, 7e eeuw.
Haghpat en Sanahin, 10e tot 13e eeuw; Geghard uitgehouwen in de klif; Noravank, Tatev; de khachkarvelden van Noratus.
De middeleeuwse hoofdstad, nu aan de overkant van de grens, de stad van duizend kerken.
Vanaf 1924 het radiale plan, het Republiekplein, de Opera, allemaal in roze tuf met Armeense ornamenten.
De reusachtige trap uit de jaren 1980, afgewerkt als het Cafesjian centrum; hedendaags Yerevan.
Vulkanisch steen in roze, oranje, zwart en grijs, in het teersten voor elk gebouw gesneden.
De donkere steen van fundamenten en forten.
Middeleeuwse muren van puin en mortel, bekleed met gehouwen steen, een Armeense techniek.
Khachkars, portalen en raamkozijnen in ingewikkeld reliëf.
Platte daken van aarde op hout in het dorp Glkhatun.
Centrale plattegrond, koepel op een trommel, kegelvormig dak, kleine ramen: Armeens type.
De gewelfde voorpleinzaal werd toegevoegd aan kloosterkerken.
De kruissteen, een gebeeldhouwde stele met een kruis in kantachtige reliëf.
Gefacetteerde kegelvormige daken over trommels.
De zuilengalerijen van Tamanian en de gevelvormige gevels van tuffen.
Ineenflechten, wijnstok en granaatappel in steen.
Moederkathedraal van de Armeense kerk.
Kerken en kapellen in de rots uitgehouwen, Werelderfgoed.
Versterkte kloosters van Lori.
De ruïne van de rotundakathedraal, 7e eeuw.
Kloosters op hun kloven.
De tuffen colonnades van Tamanians plan.
1933, theater van Tamanian.
De monumentale trap en het museum op de heuvel.
De manuscriptenbibliotheek van 1957.
Het oude dorpshuis met een dak van uitsteekhout en een centraal rookgat.
Twee verdiepingen tufsteen met balkons.
Tuff stond in de 20e eeuw op woningbouw.
Het Urartische fort.
Middeleeuws fort op Aragats.
Ommuurde Haghpat, Sanahin en Tatev.
Referentie: Wikipedia, Architectuur van Armenië, de inspiratiebank van de architect, één per land.
